Во своите драми (Диво
месо, Тетовирани души, Лет во место, Дупло дно, Чернодрински се враќа дома...) Горан Стефановски ги дава
можеби насјлоевитите одговори на нашата
„насушна потреба да ја разбереме приказната за себе, да се огледаме, да се
препознаеме…“. Оти, како што вели
самиот, „ниедна култура не може да опстане без точна, силна, автентична
приказна“. Во овој разговор во кој се обидовме
да направиме мапирање на некои точки од неговата животна патека, тој - вешто
маневрирајќи меѓу улогите на набљудувач и набљудуван - ни открива редица
впечатливи слики за зимските утра во
родното Тафталиџе, за тоа зошто како мал сакал да стане амал, за љубовта кон
сармите и страста кон неумерено
колекционирање музика, за тоа што му го крева притисокот и кој му е редовниот
ритуал кога ќе стапне во Скопје...